POLITYKA OCHRONY MAŁOLETNICH STOSOWANA W POLSKIM ZWIĄZKU MOTOROWYM OZDG Sp. z o.o. w Opolu (Wersja skrócona)

1.  Bezpieczne relacje pracowników /współpracowników z małoletnimi 

§ 1.

Naczelną zasadą wszystkich czynności podejmowanych przez pracowników i współpracowników PZM jest działanie dla dobra dziecka i w jego najlepszym interesie.

Każdy pracownik/ współpracownika PZM traktuje dziecko z szacunkiem oraz uwzględnia jego godność i indywidualne potrzeby, a także działa w ramach obowiązującego prawa, przepisów wewnętrznych PZM oraz swoich kompetencji.

Niedopuszczalne jest stosowanie przemocy wobec dziecka w jakiejkolwiek formie oraz nawiązywanie z dzieckiem jakichkolwiek relacji o charakterze seksualnym czy romantycznym.

Pracownicy i współpracownicy PZM nie powinni kontaktować się prywatnymi kanałami komunikacji z dziećmi bez wiedzy ich rodziców.

W szczególności pracownicy i współpracownicy PZM nie powinni prowadzić z dziećmi prywatnych rozmów z wykorzystaniem mediów społecznościowych. Pracownicy i współpracownicy PZM mogą prowadzić z dziećmi korespondencję grupową na tematy związane z działalnością PZM, o ile we wspólnej rozmowie uczestniczy, co najmniej jeden inny pracownik/współpracownik PZM oraz rodzic dziecka.

Pracownik/ współpracownik PZM nie może używać swoich prywatnych kont w mediach społecznościowych do publikowania informacji związanych z pracą z dziećmi. Wszelka tego rodzaju komunikacja jest prowadzona poprzez oficjalne media społecznościowe podmiotu. Publikując komentarze na portalach społecznościowych każdy pracownik kieruje się rozwagą, i ocenia czy nie zagraża to dobru dziecka i nie wyrządzi mu krzywdy.

§ 2.

Każdy pracownik/ współpracownik PZM w komunikacji z dzieckiem:

zachowuje cierpliwość i szacunek wobec dziecka;

uważnie słucha dzieci i udziela im odpowiedzi adekwatnych do ich wieku i danej sytuacji;

zwraca się do dziecka po imieniu (nie nazwisku lub numerze na koszulce);

podejmując decyzje dotyczące dziecka, informuje je o tym i stara się brać pod uwagę jego oczekiwania;

szanuje prawo dziecka do prywatności. Jeśli konieczne jest odstąpienie od zasady poufności, aby chronić dziecko, informuje je o tym najszybciej jak to możliwe;

dba o to, aby w przypadku dostępności innych pracowników, być w zasięgu ich wzroku lub słuchu, kiedy prowadzi aktywności z dziećmi. W wyjątkowych i uzasadnionych sytuacjach, kiedy musi zostać z dzieckiem sam na sam, zawsze powiadamia o tym inni pracownicy oraz informuje, w którym dokładnie miejscu będzie przebywać wraz z dzieckiem;

zapewnia dziecko, że jeśli czuje się niekomfortowo w jakiejś sytuacji, wobec konkretnego zachowania czy słów, może o tym powiedzieć temu pracownikowi lub wskazanej osobie i może oczekiwać odpowiedniej reakcji i/lub pomocy;

nie zawstydza, nie upokarza, nie lekceważy i nie obraża dziecka;

nie krzyczy na dziecko, a w sytuacji wynikającej z zagrożenia bezpieczeństwa dziecka lub innych dzieci reaguje w inny stanowczy, zdecydowany sposób;

nie ujawnia informacji wrażliwych dotyczących dziecka wobec osób nieuprawnionych, w tym wobec innych dzieci. Obejmuje to wizerunek dziecka, informacje o jego/jej sytuacji rodzinnej, ekonomicznej, medycznej, opiekuńczej i prawnej;

nie zachowuje się w obecności dzieci w sposób niestosowny. Obejmuje to używanie wulgarnych słów, gestów i żartów, czynienie obraźliwych uwag, nawiązywanie w wypowiedziach do aktywności bądź atrakcyjności seksualnej oraz wykorzystywanie wobec dziecka relacji władzy lub przewagi fizycznej (zastraszanie, przymuszanie, groźby).

§ 1.

Każdy pracownik/współpracownik PZM w kontakcie fizycznym z dziećmi:

w sytuacji, w której musi dotknąć dziecko, aby skorygować jego postawę, uprzednio wyjaśnia, co i z jakiego powodu będzie robił;

jest zawsze przygotowany na wyjaśnienie swoich czynności i gestów względem dziecka;

zachowuje szczególną ostrożność wobec dzieci, które doświadczyły nadużycia i krzywdzenia, w tym seksualnego, fizycznego bądź zaniedbania;

nie ukrywa i zachowuje jawność utrzymywania kontaktów z dzieckiem; dba o to, aby w przypadku konieczności indywidualnej opieki fizjoterapeuty, zapewnić w miarę możliwości obecność drugiej osoby dorosłej, np. lekarza, innego członka sztabu medycznego lub członka sztabu trenerskiego. W takich sytuacjach dorosły nigdy nie powinien zostawać sam z dzieckiem ani nawet sam w obecności drugiego, towarzyszącego dziecka;

nie bije, nie szturcha, nie popycha, nie szarpie, nie kopie, nie klepie, ani w jakikolwiek sposób nie narusza integralności fizycznej dziecka;

nie dotyka dziecka w sposób, który może być uznany za nieprzyzwoity lub niestosowny;

nie angażuje się w takie aktywności jak łaskotanie, udawane walki z dziećmi czy brutalne zabawy fizyczne.